Met dank aan opa & oma…

Dat 3 maanden geleden mijn opa en oma kort na elkaar overleden bracht veel verdriet. Dagelijks is er wel een moment dat ik even aan ze denk, zeker nu opa morgen 88 jaar geworden zou zijn. Het heeft me wel iets laten doen waar ik niet zo snel aan begonnen zou zijn. Het afsluiten van een uitvaartverzekering!

 

De dood is iets waar ik echt niet aan wil denken, de gedachte dat ik mijn kind, vriend en familie nooit meer zal zien kan mij helemaal gek en overstuur maken. Nu ik van dichtbij heb meegemaakt wat er allemaal komt kijken bij het overlijden van een dierbare heb ik besloten om voor Mauro en voor mij  (Chris was al eerder slim geweest) een uitvaartverzekering af te sluiten. Het is best egoistisch om je familie met alle kosten te laten zitten en kosten zijn er zeker! Je wil niet weten wat alles kost! 

 

Als je mij 5 jaar geleden had gevraagd deze verzekering af te sluiten had ik je vast uitgelachen, en daarna geroepen dat ik dan toch dood zou zijn en dat men het maar moest uitzoeken…nee dat doen we dus niet meer… Chris, Mauro en de rest van de Hendrikse familie hoeven zich geen zorgen te maken.

 

Wijsheid komt met de jaren, toch?

Wat wil je kwijt?