Driftbui…

Gisteren was Chris een zaterdag vrij, dat komt niet vaak voor en daar verheug ik me altijd enorm op! Gezellig met zijn 3-en op stap. Winkelen, terrasje doen gewoon gezellig. Ik had wel een aantal dingen te doen dus we gingen al vroeg op stap. Nadat we een aantal boodschappen gedaan hadden en Mauro’s traktatie voor op het KDV gekocht hadden was het tijd voor koffie en een broodje…tenminste dat dachten wij… Mauro dacht daar heel anders over. Hij wilde op een grote mensen stoel zitten, geen probleem, dus uit de buggy naast mama op de stoel. Ging 5 tellen goed. Daarna wilde hij lopen, dat gaat wat lastiger in een brasserie. Dus nadat hij nog vervelender ging worden ging hij al huildende terug in zijn buggy. Na het huilen ging het over op krijsen… leuk we hadden net de koffie op tafel… het krijsen wilde niet meer stoppen… hij was niet te troosten en ik wist ook niet wat er aan de hand was. Nadat iedereen me met een pissige blik aankeek (ik keek arrogant terug met zo’n blik van ik ga je slaan!!!) ging ikย maar met een krijsende zoon een stukje lopen… zonder succes, zoonlief had een driftbui… hoort er ook bij.

Nadat ik terug was van mijn rondje lopen had ik een klein overstuur gillend kereltje in de buggy die niet van plan was om snel te stoppen, dus met wat gebarentaal en gesnauw richting Chris die net aan een ommelet zat, duidelijk proberen te maken dat hij moest afrekenen, de broodjes moest laten inpakken en de tassen mee moest nemen want ik was richting de auto…

Zucht… weer een ervaring rijker. ๐Ÿ™‚

Wat wil je kwijt?