Tjilp…

Op de terugweg van onze vaderdagfietstour zat het gewoon midden op het fietspad.. piepend en tjilpend…
We stopten, want mijn moederhart kon de baby koolmees zo niet achterlaten. Het kleine vogeltje liet zich gemakkelijk oppakken en was zo lief en zacht. Het klemde zijn kleine pootjes om mijn vinger en tjilpte hartverscheurend verder. Daar stond ik dan op het fietspad met mijn gezin en een vogel in mijn handen. Een drukke weg aan de ene kant, het bos aan de andere. Geen nest of schreeuwende moeder koolmees in de buurt. Mauro vond dat we de vogel mee naar huis moesten nemen, dat leek ons niet zo’n goed idee met 3 katers in huis. Maar wat dan? Ik voelde tranen naderen, zo zielig, dit kleine beestje helemaal alleen. Uiteindelijk heb ik het kleintje maar in het gras onder een boom gezet en hoop ik dat het inmiddels weer bij zijn familie is. Met een brok in de keel fietste ik weg.
Tjilp

15 thoughts on “Tjilp…

Wat wil je kwijt?