Dag 25: Mijn angsten…

Dit is niet helemaal mijn favoriete blog aangezien ik voor 1 iets heel erg bang ben. Deze bewaar ik maar tot het laatst.

Muizen zijn kleine beestjes maar ze kunnen mij tot wanhoop drijven. Door hun snelheid schrik ik waardoor ik spontaan begin te gillen. De katten willen ze nog weleens dood of levend mee naar huis nemen en daardoor sluit ik me vaak op. Toen ik net bevallen was van Mauro kwamen de katten hun prooien aanbieden als kadootjes. Zo ook onze kat Senna, die had een muis voor ons gevangen en zou deze weleens even komen brengen. Toen ik hem in de gaten had met muis en al, pakte ik Mauro, die nog maar een paar dagen oud was, en sloot ons inclusief telefoon op in zijn slaapkamer. Helemaal overstuur belde ik mijn vader of hij alsjeblieft naar me toe kon komen om de muis weg te halen. De lieverd kwam inderdaad en zag helemaal geen muis meer. Senna had hem al opgegeten… Maar goed muizen daar ben ik enorm bang voor!

Mijn 2e angst is de angst voor hoogtes. Mijn maag draait helemaal om en ik krijg klamme handen als ik op een hoogte sta. Ik begin te bibberen en wil snel weer naar een stuk vaste grond waar ik me goed kan vasthouden. Het gebouw waar ik werk heeft hele mooie glazen liften, ik sta altijd tegen de liftdeur aangeplakt zodat ik niet naar beneden hoef te kijken.  Klein watje ben ik wel toch?

Angst!

En dan nu mijn allergrootste angst… doodgaan. Dit is misschien wel een serieus probleem maar zolang niemand mij kan vertellen wat er gebeurd als je dood bent zal ik het er heel moeilijk mee hebben. Het idee dat je nooit meer terugkomt of je geliefden nooit meer zal zien, maakt mij aan het huilen en als ik er heel lang over nadenk dan kan ik werkelijk gillend gek worden. Daarom probeer ik dit onderwerp altijd zo lang mogelijk te vermijden. Vorig jaar toen ik binnen 3 weken mijn opa en oma verloor ben ik wel even in een soort roes geweest. Beide heb ik na hun overlijden gezien en ik zag met eigen ogen dat alleen hun huisje, hun lichaam nog hier op aarde was maar dat hun levende geest echt uit het lichaam weg was. Maar waar zijn ze dan? Ze leven in mij voort omdat ik vaak aan ze denk. Ooit komt de dag dat mijn ouders, partner of kind zal komen te overlijden. Hier moet ik niet aan denken… Ik stop nu ook met dit onderwerp omdat de tranen over mijn wangen rollen.

3 thoughts on “Dag 25: Mijn angsten…

  1. @wendyhendrikse Mooi. Ben het met nr 3 eens. Maar als je bedenkt (en je zegt het zelf) dat “men” in jouw doorleven dan verzacht dat de pijn

  2. Dood gaan is zeker een angst voor velen… en toch ben ik inmiddels zover dat ik weinig angst denk te hebben voor de dood. Ik weet niet precies hoe het komt, misschien omdat ik op een leeftijd kom – mind you 42 jaar – dat mensen om je heen komen te overlijden…, misschien omdat ik bepaalde dalen heb doorlopen die zwaar genoeg waren om er zelf tussenuit te willen stappen en te hunkeren naar rust…, en misschien is het een overtuiging van leven… willen leven…

    Niet dat ik direct geloof in een ‘hiernamaals’ of een andere vorm van leven na de dood… Het is gewoon in slaap vallen en niet meer wakker worden… rust..! En gek genoeg ‘geloof ik ook in meer tussen hemel en aarde’… meerdere zaken hebben mij daarin overtuigd…

    Maar leven met angst is stilstaan… en dan voel ik mij pas dood…!
    Dus ik begrijp je en het zal wellicht niet zomaar een knop omzetten zijn om er anders over te denken maar… Leef…! veel belangrijker…!!

Wat wil je kwijt?