Dag 21: Nog een moment…

Nog een moment uit mijn leven dat ik nooit meer zal vergeten, het is vrijdagochtend 6 juli in het jaar 2007 heel vroeg en ruim 2 weken voor mijn uitgerekende datum. Rond een uur of 3 word ik wakker omdat ik moet plassen,  ik stap uit bed en zonder het te voelen breken mijn vliezen. Verbaasd kijk ik op de grond en denk alleen maar, ‘oh jee, nu gaat het beginnen!!!’ Chris die inmiddels wakker wordt van mijn gedoe vraagt wat er aan de hand is en ik vraag hem om de laptop te halen. Want wanneer moest je ook alweer de verloskundige bellen? We ruimen de troep op en ik probeer weer wat te slapen, wat niet echt wil lukken. Van alles spookt door mijn hoofd want ons kindje dient zich aan!!! De uren die volgen geven mij steeds meer buikpijn en weeën en we besluiten toch maar te bellen met de verloskundige. Rond een uur of 7 is ze bij ons en zegt dat het nog wel even kan duren want ik heb pas 1 cm ontsluiting. De minuten kruipen en de pijn wordt heftiger. Liggen is geen optie meer en ik besluit onder de douche te gaan staan om de pijn van de rugweeën iets meer te kunnen verdragen.  Op dat moment gaat de bel van het hek. Chris gaat naar beneden en ziet dat het wederom lastige jongens uit de buurt zijn die die week al vaker voor de lol op de bel hebben gedrukt. Wederom gaat de bel en Chris rent als een malle achter de jongens aan en geeft een van de jongens een dreun. Irritant als ze zijn bleven ze door gaan na herhaaldelijke waarschuwingen van de buurt en nu was de maat vol. Alleen was lief vergeten om sleutels mee te nemen en ik stond nog onder de douche. Ik puf me een breuk onder de douche als wéér de deurbel gaat, en nog een keer, en nog een keer, ik schreeuw naar Chris maar krijg geen reactie… Naakt en huilend van de pijn, loop ik 2 trappen af naar beneden waar mijn lief voor de deur staat en zich wel 100x verontschuldigd omdat hij mij de trap af heeft laten komen. Geen sleutels…

De uren daarna zijn een beetje langs me heen gegaan, het werd allemaal nog heftiger en rond 14.00  uur zijn we met onze verloskundige vertrokken naar het ziekenhuis, het zou nu niet lang meer duren. Om 17.55 uur kwam hij ter wereld, Mauro Sergio Nieuwenhuizen. Wat een heerlijk mannetje!!!  En al zo wijs. Mijn moeder was tijdens de bevalling aanwezig en mocht de navelstreng doorknippen van Chris. Wat een mooi momen. Mijn moeder heeft al een bijzondere band met Mauro. Mama was erbij toen ik mijn 1e echo had en nu ook bij zijn geboorte. Later die avond kwam de hele familie langs in het ziekenhuis om onze zoon te bewonderen.

(B) Engeltje...

De volgende dag thuis ging de deurbel, er stond een man aan het hek die ik niet kende. Het was de vader van de jongen die Chris een optater had gegeven. Hij kwam verhaal halen waarom zijn zoon een blauwe plek had. De man zag de slingers en de enorme opblaasspeen in de tuin staan en wist eigenlijk al genoeg… Hij zou zijn zoon beter opvoeden.

2 thoughts on “Dag 21: Nog een moment…

Wat wil je kwijt?